"Geachte vrienden en medeverzamelaars", sprak de gastheer. Ik heb u hier in mijn nederige woning uitgenodigd en u aan mijn eenvoudige tafel laten aanzitten, om u een belangrijke vondst te laten zien. Ik stel er prijs op, uw oordeel over mijn nieuwe aanwinst te vernemen".De nederige woning was een fraaie villa in st. Germain en de eenvoudige tafel flonkerde van kristal en zilver. De overvloedige lunch was juist beëindigd. Twee grote openslaande deuren gaven uitzicht op een fraaie tuin in herfstgewaad. Op de tafel achter kopjes koffie en kleine glaasjes, die gevuld waren met een uitgezocht fijne 1896 zat een tiental der bekendste philatelisten van Frankrijk. Bij de woorden "een belangrijke vondst", spitsten zij de oren. In hun ogen begon een gespannen verwachting te flikkeren. Een oude verzameling die ik in Engeland kocht, bleek te midden van vele volkomen waardeloze zegels, ook het bijzondere exemplaar te bevatten, die U nu zult kunnen bewonderen." Hij haalde uit zijn portefeuille uit zijn binnenzak en nam er een klein envelopje uit. "U zult zich allen wel herinneren, dat de Pauselijke Staat er in 1856 toe overging postzegels uit te geven. Deze uitgifte werd echter reeds bij het begin stop gezet, door het doodsbericht van paus Gregorius XVIII. De pers had toen juist twee slagen gedaan en dus waren er twee zegels….. twee en niet Meer!" "Maar men heeft die zegels nooit meer gevonden", merkte een der oudere leden van het gezelschap op, "men is er van overtuigd dat ze dadelijk na den dood van de Paus vernietigd zijn. "Welnu , hier is het bewijs van het tegendeel"met behulp van een pincet haalde de heer des huizes een klein helder gekleurd stukje papier uit het envelopje. Alle aanwezigen waren opgestaan. Met ingehouden adem staarden zij naar het onaanzienlijke zegeltje , om dan als één man naar hun vestzak te grijpen, de loupe te voorschijn te halen en zich rond hun gastheer te verdringen. De jongste van hen, Maurice Baze, die een grootse reputatie bezat onder philatelisten, nam de zegel zorgvuldig tussen zijn pincet. Alle ogen richtten zich op hem, in gespannen aandacht zijn oordeel afwachtend. Enkele seconden heerste er volkomen stilte… "Er is geen twijfel mogelijk", sprak eindelijk Maurice Baze, "het is ongetwijfeld een van de twee zeldzame zegels". Men applaudisseerde en feliciteerde de gastheer, niet zonder enige afgunst met zijn fraaie aanwinst. Maurice legde de zegel weer voorzichtig op tafel. En juist had hij met een lichte stemverheffing aangekondigd: "ik heb ook een bijzondere verrassing…." Toen een plotselinge windstoot de tuindeuren deed openklappen. De gastheer sloot ze meteen, zeggende: U ziet wel Heren dat het in deze tijd van het jaar niet meer mogelijk is, ramen en deuren open te houden, maar …. Waar is mijn postzegel?..." iedereen keek naar de tafel. De zegel was verdwenen.Hij is waarschijnlijk weggewaaid door de plotselinge tocht! Hij moet ergens op tafel of op de grond te vinden zijn, Heren. Er werd overal gezocht, onder de tafel, tussen het servies, onder alle stoelen en kasten in de kamer, men keek onder het vloerkleed, onder de kussens…alles vergeefs. Na een half uur had men niets gevonden. De aanwezigen begonnen elkaar reeds achterdochtig aan te kijken..Toen nam de oudste van het gezelschap een gepensioneerde Generaal het woord: "Heren, dit incident is zeer onverkwikkelijk, indien wij vertrekken, zonder dat het zegel is teruggevonden, zou men misschien kunnen denken dat een van ons hem, al dan niet opzettelijk, heeft meegenomen. Ik stel dus voor dat wij ons allen laten fouilleren voor we weggaan." De Generaal zelf begon het voorbeeld te geven , door zijn zakken uit te halen en zich door de gastheer te laten onderzoeken, er met klem op aandringend dat deze vooral niets over het hoofd zou zien. Zijn voorbeeld werd snel gevolgd. Alle aanwezigen lieten zich om beurten vrijwillig, maar toch zeer grondig fouilleren.  Ten slotte was de beurt aan Maurice Baze. Deze jongeman echter weigerde beslist, zich aan de behandeling te onderwerpen, "ik sta een dergelijke handelswijze niet toe! Ik weiger, die belediging te ondergaan." "Maar mijn beste mijnheer Baze",antwoordde de Generaal. "Begrijpt U dan niet welke vermoedens uw eigenaardig gedrag zouden kunnen wekken.?" "Dringt u niet verder aan, het helpt u niets. Ik weiger eenvoudig." Een geroezemoes van fluisterende stemmen ontstond. Achterdochtige blikken werden in de richting van Maurice Baze geworpen. "Ja, zei de Generaal, "dan blijft er niets anders over dan de politie te telefoneren. Het zal zal wel een schandaal verwekken, maar er is niets aan te doen." "De agenten zullen mij evenmin kunnen fouilleren. Ze mogen dat niet doen zonder machtiging.." "dat zullen wij wel zien. Als U niet toestaat, dat u gefouilleerd wordt, bel ik de politie op. Zoveel te erger voor U." De Generaal begaf zich naar de telefoon. Er heerste een doodse stilte. Plotseling slaakte een der aanwezigen een kreet "Kijk! Daar! Daar in die afhangende plooi van het tafelkleed!..." Inderdaad het was de bewuste postzegel!. Door de wind opgetild, was hij ondersteboven op het tafellaken gevallen en door de witte kleur van de onderkant was hij in de vouw van het tafelkleed onopgemerkt gebleven. De gastheer nam de zegel met zijn pincetje op, bekeek hem en slaakte een zucht van verlichting. Toen wendde hij zich tot Maurice Baze: "maar mijnheer, als u de zegel toch kennelijk niet bij u had, waarom maakte u er dan zo’n bezwaar tegen om te gefouilleerd te worden." Glimlachend antwoordde de jongeman. "het is heel eenvoudig. De situatie maakte het mij onmogelijk. Zoals u daareven reeds opmerkte, bestaan er slechts twee exemplaren. Onze gastheer heeft er een van kunnen bemachtigen. Welnu, door een toeval heb ik gisteren op een verkoping de andere gevonden! En die had ik in mijn zak, kijkt u maar, hier is hij! Ik wilde u allen verrassen door hem naast de andere te leggen. Als ik mij zoeven had laten fouilleren, zou mijn zegel in mijn zak gevonden zijn, zou dan iemand onder U zijn geweest , die mij niet voor dief gehouden had?"